بدنسازی به روش بلغاری ها (۱)

در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی وقتی که تیم وزنه برداری بلغارستان در قهرمانی جهان از همه پیشی گرفت، روش تمرینی خاص شان باعث شد، روش آنها بنام «بلغاری» شهرت پیدا کند.

سوال اینجاست که مگر می شود روش موفق وزنه برداری را در بدنسازی استفاده کرد؟ در وزنه برداری هدف موفقیت در ۲ حرکت خاص است. اما در بدنسازی مقصد اصلی رشد دادن همه گروه های عضلانی بدن است. اما چون روش بلغاری در وزنه برداری اثبات شده است، شاید بتوان اصولش را برای بدنسازی هم استفاده کرد.

تولد سیستم بلغاری

ایوان آباژف اکنون ۸۴ ساله است و اولین مدال وزنه برداری بلغارها را در سال ۱۹۵۷ بدست آورده و بعد از آن از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۹ مربی وزنه برداری تیم ملی بلغارستان بود، درست زمانی که کشور فقیرشان به سختی ۷ میلیون شهروند داشت؛ اما با همان امکانات ضعیف تیم ملی بلغارستان را بر بام وزنه برداری دنیا نشاند.

حتما بخوانید:  اشتباهات رایج در حرکات شکم

در حالی که دیگر متدهای تمرینی از جلسات متعدد تمرین با تکرار های کم اجتناب می کردند و تمرکز را روی حرکات کمکی میگذارند، اما آباژف اعتقاد داشت که  باید کار اختصاصی باشد.

وزنه برداری المپیکی توسط میزان وزنه ای که در ۲ لیفت مختلف جابجا می شوند داوری می شود؛ یکی لیفت یک ضرب یا همان Snatch است و دیگری لیفت دو ضرب یا Clean & Jerk است.

بنابراین مطابق با اصل تخصصی بردن تمرین، برای بهبود دادن رکوردهای این۲ حرکت لازم است تقریبا اختصاصی روی همین دو حرکت کار کنید. اسکات پشت پا یا اسکات جلو نیز به برنامه های آباژف اضافه می شدند تا قدرت بدن بالا برود، اما در دیگر اوقات شاگردان او در حال تمرین کم تکرار و گاهی تک تکرار روی حداکثر وزنه های ممکن بودند.

 آنها این کار را با تعداد جلسات دیوانه واری انجام می دادند که گاهی به ۴ جلسه تمرین در روز می رسد و تا ۶ روز در هفته هم ادامه می یافت.
شاید فکر کنید این روش با سرعتی زیاد به بن بست و خستگی شدید فیزیکی و روانی ختم می شود، اما بلغارها با همین روش سریع تر رشد کردند و قوی تر شدند.

حتما بخوانید:  فواید ورزش با استپر

در واقع آباژف برای شاگردانش دوره های سبک و سنگین طراحی می کرد. او همچنین با انجام هر از گاهی مسابقات مقابل تماشاگرانی پرشمار باعث می شد یکنواختی تمرین از بین برود و شدت بالا بگیرد. در حالی که تداوم تمرینات در تمرینات در واقع تمرین زدگی را فریاد می کند، اما این اتفاق رخ نداد چون سطح بسیار بالایی از سازگاری در بدن اتفاق می افتاد.

درست همانطور که یک شناگر به انجام مداوم شنا و یا بوکسور به مشت زدن های متوالی و مداوم عادت می کند، در وزنه برداری هم بدن به انجام ۲ الی ۳ حرکت خیلی ساده تر عادت می کند یا بهتر بگوییم سازگاری پیدا می کند.

علاوه بر این انجام تکرارهای تکی باعث می شود پروتئین حافظه تحریک شود که در واقع قوی شدن مسیرهای عصبی است و باعث می شود سلول های عضلانی به صورت اختصاصی نسبت به کاری که انجام می شود عادت کنند و سازگار شوند، بویژه کاری که به صورت مداوم به صورت یک تکرار با وزنه های سنگین تر انجام می شود.

حتما بخوانید:  دویدن روی تردمیل را جذاب کنیم

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *