matrix-g7-s72-2014-700x519

وضعیت پاها در حرکت پشت ران با دستگاه

اگر نوک انگشتان پا مستقیم رو به پایین باشد ، همه عضلات همسترینگ هدف تمرین قرار می گیرند . در صورتی که نوک انگشتان پا رو به داخل باشد ، بخش داخلی عضلات همسترینگ (نیمه وتری و نیمه غشایی ) بیشتر تقویت می شوند . و در وضعیتی که نوک انگشتان پا متمایل به خارج باشد ، تمرکز تمرین روی بخش خارجی این گروه از عضلات ( دو سر رانی ) خواهد بود .

حفظ خمیدگی زاویه مچ پا با زاویه نود درجه (دورسی فلکشن ) ، درگیری عضلات ساق پا را به حداقل رسانده و بدین ترتیب به تفکیک و جداسازی عضلات همسترینگ کمک می کند .

دامنه حرکتی پشت ران با دستگاه ایستاده :

در هنگام بالا بردن وزنه ، زانو را تا جایی که امکان دارد خم کنید . کمی پیش از صاف شدن کامل زانو ، حرکت را متوقف کنید تا تنش روی عضلات همسترینگ حفظ شود و فشار روی مفصل زانو به حداقل برسد .

مقاومت در حرکت پشت ران با دستگاه ایستاده :

بر خلاف تمرین پشت ران خوابیده ، حرکت پشت ران ایستاده با یک پا اجرا می شود که این امر سبب به کارگیری عضلات همسترینگ به شکل مطلوب شده ، تمرکز روی این عضلات را افزایش می دهد .

در این حرکت مقاومت تقریباً در سرتاسر دامنه حرکتی یکسان است ، اما در بسیاری از دستگاه های نوین در وضعیت شروع ، وقتی که عضلات همسترینگ کاملاً کشیده می شوند و بیشترین احتمال آسیب دیدگی وجود دارد ، مقاومت دستگاه کمتر می شود .